i gaed a waefu' gate yestreen
    i gaed a waefu' gate yestreen,
    a gate, i fear, i'll dearly rue;
    i gat my death frae twa sweet een,
    twa lovely een o'bonie blue.
    'twas not her golden ringlets bright,
    her lips like roses wat wi' dew,
    her heaving bosom, lily-white—
    it was her een sae bonie blue.
    she talk'd, she smil'd, my heart she wyl'd;
    she charm'd my soul i wist na how;
    and aye the stound, the deadly wound,
    cam frae her een so bonie blue.
    but “spare to speak, and spare to speed;”
    she'll aiblins listen to my vow:
    should she refuse, i'll lay my dead
    to her twa een sae bonie blue.